Gaat alles voorbij?

22 april 2014 -  

Vannacht stond ik voor het zolderraam en keek lang naar de donkere lucht. Langzaam bewogen de sterren naar het westen. Alles gaat voorbij, dacht ik. Zelfs de sterren. Ze schijnen miljarden jaren, maar dan exploderen ze en vallen uiteen in stof. Een gevoel van melancholie overviel me. Ik sloot het raam en ging naar bed. Alweer een dag voorbij.
Toen ik de volgende morgen wakker werd, dacht ik: vandaag ga ik opschrijven wat er allemaal voorbijgaat. Misschien vind ik toch iets dat blijft. Ik ging achter mijn beeldscherm zitten en keek naar buiten. Voor mijn raam staat een oude linde. Het kan lang duren, maar ook die linde gaat een keer tegen de vlakte, dacht ik. Een koolmees zocht in de boom naar insecten, ging even op mijn vensterbank zitten waar hij waarschijnlijk een spinnetje had zien lopen, en vloog weg. Er kwam een vrachtwagen voorbij, een mooi meisje dat een lelijke hond uitliet, een kind op een fiets met zijwieltjes met een opa die het probeerde bij te houden, een jonge vrouw met een kinderwagen, nog drie auto’s, mijn buurvrouw die in haar auto stapte en naar haar werk ging, even later haar zoon die met een rugzak vol boeken op de fiets naar school ging, een duif, wolken, een luidruchtige F16. De postbode stapte voor mijn huis van zijn fiets. Hé, die gaat niet voorbij, dacht ik. Maar de brief was voor de buren.
Het klopt. Alles gaat voorbij. Zelfs de lange grijze winter, de liefde, het leven. Ik schreef en schreef en ik kon niets ontdekken dat niet voorbij ging. Ik werd er depressief van.
En ik dan, dacht ik. Ga ik ook voorbij? Merkwaardig, hoe langer ik daarover nadacht, hoe vrolijker ik werd. Ik zat voor mijn computer en lachte hardop. Ik rende naar de koelkast en pakte de champagne die al maanden lag te wachten op een feestelijke gelegenheid. Ik zat in mijn werkkamer en toastte op mezelf. Alles gaat voorbij, riep ik, maar ik niet.
Want ik schrijf.

4 Reacties op Gaat alles voorbij?

  1. Wijnand Klaver schreef:

    Tinus, wat een mooie ontdekking: rust en vreugde te vinden in jezelf, die altijd bij je blijft ;=)
    Wijnand

  2. han schreef:

    Proost! Dit is een grandioze column! Heb genoten! Schrijf er drie en stuur die naar de magazines ZIN of Flow of Happiness. Han.

  3. Sander schreef:

    De onvoorwaardelijke liefde die ouders voor hun kinderen voelen kan zo sterk zijn dat deze nooit voorbij zal gaan. Niet na de dood of zelfs niet na het einde van alles…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*