Joghurt met tandenstokers

27 juli 2015 -  

Wat mij gisteren is overkomen heeft mijn twijfel aan de vraag of ik aan beginnende dementie lijd weer nieuwe voeding verschaft. Van familie en vrienden heb ik intussen geleerd dat niet weten wat je in de schuur zoekt, niets met dementie te maken heeft. Met geen mogelijkheid op de naam van een courgette of paprika kunnen komen is heel normaal (Het wordt pas serieus als het om een appel of peer gaat). Een pak macaroni in de bijkeuken gaan halen en met een combinatietang terugkomen? Dat heeft iedereen wel eens. Niet op de naam kunnen komen van iemand die je heel goed kent? Niks om je ongerust over te maken.
Wat normaal is, is dat wat vaak gebeurt, wat iedereen dagelijks overkomt of doet. Normaal is bijvoorbeeld dat je je kleren uittrekt als je naar bed gaat en je fiets op slot doet als je een winkel binnengaat. Ik heb voor het eerst in 73 jaar mijn betaalkaart in een parkeerautomaat in Amsterdam laten zitten. ‘Dat doet iedereen wel eens,’ zegt mijn dochter. ‘Moet je je niet druk om maken, gewoon een nieuwe aanvragen. Heeft iemand geld van je rekening gepind?’
‘Eh… nee, maar wat heeft dat er mee…’
‘Nou dan!’
Wat is dat voor argumentatie. Het lijkt wel erfelijk. Alsof iedereen minstens twee keer per week zijn betaalkaart in een parkeerautomaat laat zitten. Toch heeft dit voorval mij gerustgesteld (een keer in 73 jaar is tenslotte niet iets om van wakker te liggen). Maar net toen ik had besloten dat ik me niet meer druk ga maken om mijn vergeetachtigheid, dat het toch allemaal wel wat meevalt, gebeurt het.
Ik sta in de keuken mijn dagelijkse ontbijt klaar te maken: joghurt met muesli. Normaal doe ik daar  stukjes appel in. Een heldere geest begint met een gezond ontbijt. Ik loop naar de fruitschaal in de kamer, pak het doosje tandenstokers dat naast de fruitschaal staat, schud er een uit en loop terug naar de keuken. Daar sta je dan met je tandenstoker in de ene hand en een aardappelschilmesje in de andere bij je schaaltje joghurt.
‘HEEL NORMAAL’, zegt mijn vrouw. ‘Het komt omdat je iets doet terwijl je met je gedachten ergens anders bent. Je moet een ding tegelijk doen en er bewust met je gedachten bij blijven.’ Dat had ik ook al eens in een boek over mindfulness gelezen.
Oké, tenslotte zijn er ook elke dag duizenden mensen die een appel gaan halen en met een tandenstoker terug komen. Maar een ding weet ik wel: normaal of niet normaal, de eerste keer dat ik tandenstokers in stukjes breek en door de joghurt roer, bel ik de huisarts.

 

 

5 Reacties op Joghurt met tandenstokers

  1. christien schreef:

    Heel knap dat je over dit moment van hersenpauze nog zo’n bespiegeling kunt schrijven.
    Het wordt pas echt erg wanneer je niet meer weet dat je het niet meer wist………

  2. Nicole schreef:

    Ha, ha. Maar je familie heeft gelijk, hoor. En om je nog meer gerust te stellen: bij het ouder worden hoort dat je niet alleen minder snel loopt, maar ook dat je hersenen minder snel werken. Je kunt dus minder snel dingen ophalen uit je geheugen. Oude geheugensporen zijn hardnekkiger dan nieuwe geheugensporen, waardoor je automatische piloot meer invloed heeft. Inderdaad heel normaal. Maar met het laatste ben ik het eens. Je moet geen stukjes tandenstoker in je yoghurt doen. Dat geldt overigens ook voor zaken als het koffieapparaat op je hoofd zetten in plaats van je muts. 😀

  3. Kees Merkx schreef:

    ik (…) pak een doosje tandenstoker, schudt (sic!!) er een uit
    Daar zou ik me eerder druk over maken!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*